Το είδα στο όνειρό μου! (Ένα παραμύθι για την πρώτη μέρα στο σχολείο)

Έπαιζα πλάι στη μανούλα στο σαλόνι, όπως κάθε μέρα, όταν κοίταξε το ρολόι της και μου είπε: «Πέρασε η ώρα, αγάπη μου! Αύριο το σχολείο ξεκινά! Πρέπει να κοιμηθείς!»

-      Μα, δε νυστάζω, της είπα με νάζι!

-      Τότε να μετρήσεις προβατάκια! Εξάλλου ξέρεις ήδη να μετράς!

Μου έδωσε ένα φιλί για καληνύχτα κι εγώ μετρούσα και ξαναμετρούσα, ώσπου τα προβατάκια έγιναν μπαμπακένια συννεφάκια!

Μέσα στο πρώτο συννεφάκι ξεπρόβαλε μια χαμογελαστή νεραιδούλα!

-      Έλα, γλυκιά μου, καλώς ήρθες, μου είπε και μου άπλωσε το χέρι! Είμαι η νεράιδα του σχολείου και είμαι εδώ για να περάσουμε ωραία και να σε βοηθώ κάθε φορά, που θα με χρειάζεσαι! Κι αν έχεις αγωνία κι αν φοβάσαι, μαζί μου θα ‘σαι! Τους φόβους όλους τους νικώ με μια καραμέλα! Έλα!

Κούνησε μια και δυο το μαγικό της ραβδί κι αμέσως άνοιξε μια πόρτα, ήταν η πόρτα του σχολείου! Τι όμορφα χρώματα, τι χαρούμενες ζωγραφιές στους τοίχους και πόσα, πόσα παιχνίδια!!! Έμεινα εκεί να τα κοιτάω άφωνη!! Πόσο όμορφο είναι αυτό το σχολείο!!

 Μα, ξαφνικά καθώς κοίταζα ενθουσιασμένη το σχολείο, η νεράιδα εξαφανίστηκε κι αμέσως μέσα σε ένα άλλο μπαμπακένιο συννεφάκι εμφανίστηκε ένας σοφός δράκος! Τρόμαξα λιγάκι, όταν τον είδα, αλλά αυτός με πλησίασε και μου μίλησε ήρεμα και γλυκά!

-      Μη θυμώνεις, μικρούλα μου, που η μανούλα σου σου ζήτησε να κοιμηθείς σήμερα πιο νωρίς! Έτσι πρέπει, για να μην κουτουλάς από τη νύστα στο σχολείο και να απολαύσεις το παιχνίδι! Σκέψου ότι θα υπάρχουν μέρες που θα κοιμάσαι πιο αργά!

-      Ναι, αλλά εγώ δεν ήθελα να κοιμηθώ! Ήθελα να παίξω κι άλλο, είπα!

-      Έχω μια ιδέα, είπε τότε ο δράκος! Πάρε αυτό το μπαλόνι κι, όταν θυμώνεις, να το φουσκώνεις μέχρι να σου περάσει!

Κι άρχισα να φουσκώνω το μπαλόνι ώσπου ο δράκος μονομιάς εξαφανίστηκε! Τι κρίμα! Ήθελα τόσα να τον ρωτήσω…

Είχα τόση αγωνία! Θα τα καταφέρω άραγε; Θα είναι δύσκολα; Χμμ..Ποιος με καταλάβαινε; Κι εκεί που στριφογυρνούσα κι έκανα αυτές τις σκέψεις πετάχθηκε ένα ξωτικό, που είπε: « Εγώ! Εγώ σε καταλαβαίνω!!!»

Δε σας κρύβω ότι ξαφνιάστηκα!

-      Ξέρω, ξέρω πως έχεις αγωνία, μου ξανάπε! Μα, αν δεν προσπαθήσεις, το όνειρό σου πώς θα κατακτήσεις; Μη φοβάσαι κι εγώ θα είμαι εδώ και σε κάθε βήμα θα σε βοηθώ! Κράτα κι αυτό το βελουδένιο αστεράκι, να φωτίζει του ονείρου σου το δρομάκι!

Ουφ, δε θα είναι και τόσο δύσκολα στο σχολείο, σκέφτηκα και μ’ αυτή τη σκέψη το ξωτικό έγινε καπνός!

Άλλαξα πλευρό κι ευθύς προσγειώθηκε μπροστά μου μια μαγισσούλα με τη σκούπα της!

-      Είμαι η μάγισσα Παραμυθού και μαζί θα ταξιδέψουμε στη χώρα των παραμυθιών! Δράκους, νεράιδες, ξωτικά θα συναντήσουμε! Ανέβα στη μαγική μου σκούπα όλα να τα εξερευνήσουμε!

Και μια και δυο και χωρίς κανένα δισταγμό ανέβηκα στη σκούπα και σας πληροφορώ ότι η μάγισσα Παραμυθού με πήγε στη μαγική χώρα των παραμυθιών κι άκουγα τόοοοσο όμορφα παραμύθια, που ποτέ δεν είχα ξανακούσει…ώσπου άκουσα μια φωνή!

-      ‘Ωρα να σαλπάρουμε, μικρή! Κράτα το σκοινί κι ανέβα στην κουπαστή! Μαζί θα ταξιδέψουμε στα πέλαγα της γνώσης! Μαζί πλώρη θα βάλουμε με βάρκα την ελπίδα!

Κι εγώ, χωρίς να το πολυσκεφτώ, ανέβηκα ως το κατάρτι! Αυτό το ταξίδι δεν ήθελα να το χάσω!

Ντριν ντριν χτύπησε το ξυπνητήρι της μαμάς! Πετάχθηκα αμέσως από το κρεβάτι!

-      Ξύπνα, μανούλα! Δε θέλω να αργήσω στο σχολείο! Σαν νεραιδούλα θα με περιμένει η κυρία, στην αγκαλιά της θα με κλείσει και θα μου πει την πιο γλυκιά ιστορία! Μάγισσες, δράκοι, πειρατές θα είναι μαζί μας σε τούτο το ταξίδι, το είδα στο όνειρό μου ήδη!

Ανθή Ζήση 

Και σε εκτυπώσιμη μορφή εδώ.

Μια εβδομάδα όλο ψείρα!!!!

Γνωρίζουμε τις ημέρες της εβδομάδας και ταυτόχρονα ασχολούμαστε με το θέμα της ψείρας. Ένα παραμύθι που βγήκε επιλέγοντας εικόνες μαζί με τα παιδιά από το διαδίκτυο κι όχι ζωγραφίζοντας.

Read this free book made on StoryJumper

Όταν 'έξω ρίχνει χιόνι... (παραμύθι)

Read this free book made on StoryJumper

Ένα ξυπνητήρι... δε χαλά χατίρι!!!

Ένα παραμύθι αφιερωμένο σε όλους τους γονείς, τα παιδιά και τους συναδέλφους, που δυσκολεύονται να ξυπνήσουν μετά από τις διακοπές, ειδικά τις διακοπές των Χριστουγέννων!!!!!

Read this free book made on StoryJumper

Οι 12 μήνες στη Συναισθηματικούπολη

    Διασκευή του παραδοσιακού παραμυθιού : Η κυρά Καλή και οι 12 μήνες

            Μια φορά , μα πριν καιρό, έτσι έγινε, θαρρώ, οι 12 μήνες αποφάσισαν να πάνε σε μια πόλη αλλιώτικη από τις άλλες, σε μια πόλη που οι άνθρωποι είχαν όλοι συναισθήματα διαφορετικά και για το λόγο αυτό την είχαν ονομάσει... Πώς αλλιώς; Συναιθηματικούπολη!!!!
           Τα 12 παλικάρια σαν έφτασαν εκεί ζήτησαν να καθίσουν στην πλατεία μαζί τους και να ξαποστάσουν λιγάκι, γιατί μακρύ ταξίδι τους περίμενε! Κάποιοι στην πόλη τους δέχθηκαν με χαρά, κάποιοι άλλοι ούτε που γύρισαν το κεφάλι να τους δούνε, ενώ κάποιοι άλλοι σιγομουρμούριζαν!
           Και μιας και όλοι είχαν συγκεντρωθεί εκεί, περιμένοντας την αλλαγή του χρόνου και τα πυροτεχνήματα στον ουρανό, ένα από τα παλικάρια ρώτησε: "Τι γνώμη έχετε για το χρόνο και τους 12 μήνες του;"
           Η κυρία Μένη, που ήταν πάντα θυμωμένη, χωρίς να το καλοσκεφτεί , τους είπε πως δεν τους πέφτει λόγος και τη γνώμη τους να μη ζητάνε! "Ε, και πώς να μην είμαι θυμωμένη με τον καθένα από αυτούς, ειδικά με εκείνο το Μάρτη, τον τρελό και τον αντάρτη, που όλο απλώνω και μαζεύω κι όλη μέρα εγώ δουλεύω!!" Μήνα για μήνα δεν άφησε που να μην το στολίσει!
          Έπειτα, μίλησε η Βίνια, που την έτρωγε η γκρίνια! "Χμμ , κανένας τους δε μου αρέσει! Το Γενάρη μες στα κρύα ξαναρχίζουν τα σχολεία! Το Φλεβάρη όλοι τσικνίζουν και τα ρούχα μας βρωμίζουν και το Μάρτη χελιδόνια, κουτσουλιές πια στα μπαλκόνια!" ... Έλεγε κι έλεγε και σταματημό δεν είχε! "Και το Δεκέμβρη τα κυκλοφορίας πληρώνουμε... μαύρα χάλια τη χρονιά τελειώνουμε!!!"
            Οι μήνες την άκουγαν συλλογισμένοι, μα τι να πούνε οι καημένοι; Λόγο καλό δε θα ακούσουν; Κοιτάχθηκαν μεταξύ τους χωρίς να πουν ούτε λέξη! Έπειτα γύρισαν ο Γενάρης, του νέου χρόνου ο μπροστάρης, γύρισε τα μάτια προς μια κυρία και τι ρώτησε γεμάτος αγωνία: "Εσείς , κυρία μου, τι έχετε να πείτε;"
           "Εγώ;;;;" , ψέλλισε η κυρία Θεοπή, που αμέσως κρύφτηκε πίσω από τον άνδρα της! Ντράπηκε τόσο πολύ που λέξη δεν ήθελε να πει! Ο Γενάρης κατάλαβε ότι ήταν ντροπαλή και δεν την ξαναρώτησε!
            Ο Φλεβάρης που στεκόταν δίπλα του ρώτησε μια άλλη κυρία : "Εσείς, λοιπόν, τι λέτε;" Η κυρία Σάρα, που ήταν πολύ, μα πολύ φοβητσιάρα είπε με τρεμάμενη φωνή πως τη γνώμη της δε θα ήθελε να πει! Εξάλλου αυτούς δεν τους ξέρει! Άγνωστοι είναι από άλλα μέρη! Πώς λοιπόν να τους μιλήσει, την καρδιά της να ανοίξει; Κι αν το κακό τους θέλουν; Άσχημες σκέψεις στο μυαλό της βάζει και στα πόδια ευθύς το βάζει!
Τότε ο Μάρτης ρώτησε λιγάκι παιχνιδιάρικα: "Μα τίποτε πια δε σας δίνει χαρά κάθε μήνας που περνά;"
          Η κυρία Χαρά δεν έχασε την ευκαιρία και ήρθε ευθύς κοντά τους, στη μέση στην πλατεία!! "Αμέ !!", τους είπε θαρρετά! " Κάθε μήνας μας δίνει μια ξέχωρη χαρά!! Το Γενάρη χορεύουν οι ολόλευκες νιφάδες και τα παιδιά τρέχουν, παίζουν χιονοπόλεμο, φτιάχνουν χιονάνθρωπο και γελούν!! Πόσο χαρούμενα ζουν!! Και το Φλεβάρη τις στολές τους φορούν, γύρω από το γαϊτανάκι χορεύουν! Το Καρναβάλι το λατρεύουν!!! Γέλια, ξεφάντωμα, χορός, μήνας απ' όλους χαρωπός!!!! Και το Μάρτη, τι χαρά! Να η Άνοιξη ξανά! Τα λουλούδια πάλι ανθίζουν και τα χελιδόνια γυρίζουν! Τι χαρά που έχουν όλοι, στο χωριό, μα και στην πόλη! Και τον Απρίλη τι χαρά, καρτερούν την Πασχαλιά! Με χαρά τις πασχαλινές διακοπές τους για το χωριό να ξεκινήσουν και τα αυγά τους να τσουγκρίσουν!" Κι άλλα πολλά έλεγε με ενθουσιασμό και χαρούμενη διάθεση η κυρία Χαρά και χάρηκαν τόσο μα τόσο πολύ οι 12 μήνες που πίστευαν ότι δε άκουγαν άλλα πιο όμορφα λόγια από αυτά!
           Μα μόλις η κυρία Χαρά τελείωσε πήγε κοντά της και η αχώριστη φίλη της, η Αγάπη κι είπε κι αυτή λόγια βγαλμένα μέσα από την καρδιά της! "Όλους τους μήνες το ίδιο τους αγαπώ και δεν ξεχωρίζω κανένα από αυτούς!" , είπε η κυρία Αγάπη και τα λόγια της ήταν σαν να είχαν τόση ζεστασιά σαν να έβγαινα μέσα από την καρδιά της! " Λένε πως ο Δεκέμβρης είναι ο μήνας της αγάπης, γιατί γεννήθηκε ο Χριστός και μοιράζουμε όλοι μας ευχές, αλλά κάθε μήνας δείχνει με το δικό του τρόπο την αγάπη του! Μήπως το Γενάρη, που ο ήλιος ζεσταίνει τα αυγά της αλκυόνας δε φαίνεται πόσο πολύ νοιάζεται κι αγαπά αυτό το μικρό πλασματάκι; Αυτό το μήνα υπάρχει και η Παγκόσμια ημέρα αγκαλιάς! Κι όταν ακόμα κάνει κρύο και παγωνιά, εμείς χάρη κρατάμε ζεστή τη δική μας την καρδιά και χαρίζουμε απλόχερα την αγάπη μας σ' όλους όσους αγαπάμε! (Όχι, όμως μόνο αυτή τη μέρα!) Ή μήπως το Φλεβάρη που γεμίζουν καρδούλες παντού, δε γιορτάζουν όλοι οι ερωτευμένοι;" ... Για όλους τους μήνες είχε κάτι καλό να πει!
          Εκείνη την ώρα το ρολόι χτύπησε και ο νέος χρόνος θα ξεκινούσε! Ο ουρανός όλος φωτίστηκε και μαζί τα πρόσωπα όλων των ανθρώπων της Συναισθηματικούπολης!
Και οι μήνες; Τι έγινε με τους μήνες; Οι μήνες πήραν ένας ένας τη σειρά του, μα κράτησαν στο νου και στην καρδιά τους όλα όσα τους είπαν, μα πιότερο κράτησαν τα λόγια της κυρίας Χαράς και της κυρίας Αγάπης κι έτσι προσπάθησαν όλη τη χρονιά να χαρίσουν όσο πιο όμορφες και χαρούμενες στιγμές σε όλους τους ανθρώπους! Ναι, αλλά σ' αυτή την πόλη δε ζούσαν μόνο άνθρωποι γελαστοί, υπήρχαν κι άλλοι, κατσούφηδες, γκρινιάρηδες , ζηλιάρηδες και φοβισμένοι! Τι έγινε μ' αυτούς; Ε, αυτοί, έβρισκαν τρόπους να διαχειρίζονται την λύπη, τη γκρίνια, τη ζήλια και το φόβο τους, γιατί είχαν δίπλα τους ανθρώπους που τους αγαπούσαν! Αυτό ήταν το δώρο, που μπορούσαν να χαρίσουν τα 12 παλικάρια για να κυλήσει μια ήρεμη χρονιά!

με αγάπη 

Ανθή Ζήση

Αυτό είναι κι ένα μικρό δικό μου δώρο για να κυλήσει παραμυθένια κι όμορφα η χρονιά σε όλους εσάς!!!

Για να το κατεβάσετε και να το εκτυπώσετε πατήστε εδώ!

Τα τρία γουρουνάκια (ένα παραμύθι για την αποταμίευση)

Ζήση Ανθή : Αποταμίευση και παραμυθοδημιουργήματα !

Αφορμή ...τα γουρουνάκια κουμπαράδες !!

           Μια φορά κι έναν καιρό στη μεγάλη γουρουνοπολιτεία , ζούσε η Βίτσα Γουρουνίτσα μαζί με τα τρία της γουρουνάκια , το Λάκη , τον Άκη και τη Μία !!
           Όταν τα γουρουνάκια μεγάλωσαν αρκετά και δε χωρούσαν πια στο σπιτικό τους , η Νίτσα Γουρουνίτσα ανακοίνωσε στα παιδάκια της ότι πρέπει να φύγουν από το σπίτι τους και να τραβήξει ο καθένας το δρόμο του ! Σα δίκαιη μανούλα που ήταν , μοίρασε εξίσου  την περιουσία της στα τρια της παιδάκια ! 
            Το πρώτο γουρουνάκι , ο Λάκης , δηλαδή ο Σπαταλάκης , για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους ... μόλις πήρε τα χρήματα στα χέρια του αγόρασε ένα πανάκριβο αυτοκίνητο κι άρχισε 
τις βόλτες με τους φίλους του ! Κι επειδή δεν του άρεσε διόλου το άρωμά του , αγόρασε το πιο ακριβό κι άδειαζε τις κολόνιες χωρίς δεύτερη σκέψη ! Όμως τα χρήματα του γρήγορα τελείωσαν κι ο Λάκης δεν είχε ούτε για φαγητό ! Έτσι , αναγκάστηκε να βρει δουλειά , αλλά μυαλό δεν έβαλε φυσικά !!!! Όσα χρήματα έβγαζε από τη δουλειά του , τα ξόδευε απερίσκεπτα και κερνούσε αβέρτα τους φίλους του !! 
          Το δεύτερο γουρουνάκι , ο Άκης , δηλα ποιος Άκης ; Ο Τσιγκουνάκης θέλω να πω ... πήγε σε ένα κατάστημα οικοδομικών υλικών κι αγόρασε τα φθηνά υλικά για να χτίσει το σπιτικό του και να κρύψει μέσα το θησαυρό του !!! Όταν τελείωσε το χτίσιμο , μπήκε μέσα σ' αυτό  να μετρήσει πόσα χρήματα του είχαν απομείνει κι ένιωσε μεγάλη χαρά , γιατί είχε χρήματα αρκετά !! Τα έκρυψε μέσα σε ένα σεντούκι ... έτσι για να τα έχει κοντά του !!!!
           Το τρίτο γουρουνάκι , η Μία Οικονομία , έκανε αρχικά έρευνα αγοράς και μετά αγόρασε τα υλικά για να χτίσει το σπιτικό της ! Δεν αγόρασε τα πιο φθηνά υλικά , γιατί ήξερε καλά πως αυτά χαλάνε εύκολα!! Έφτιαξε ένα σπιτάκι πανέμορφο , κοπιάζοντας η ίδια πολύ και όταν πια ήταν έτοιμο , μπήκε μέσα σ' αυτό να απολαύσει τη ζεστασιά του σπιτιού της ... όταν ξαφνικά , ένας δυνατός ανεμοστρόβιλος άρχισε να παρασύρει τα πάντα !!!!
          Η Μια τα παρατηρούσε όλα αυτά πίσω από το παράθυρό της και σκεφτόταν με αγωνία τα αδέρφια της !! Τι να κάνουν άραγε ; αναρωτιόταν ! Την ίδια στιγμή που έκανε αυτές τις σκέψεις είδε τα αδέρφια της να τρέχουν κουτρουβαλώντας στο δικό της σπιτικό !! 
          Ο Λάκης είπε στη Μία ότι σπίτι του είναι το αμάξι του , αλλά ο δυνατός αέρας το κουνούσε τόσο πολύ .που φοβήθηκε !! Τότε η Μία του είπε : 

" Αν από τα μπατζάκια σου τρέχει ο παράς , 

να μην είσαι δα και τόσο χουβαρδάς !!!!!!"

           Ο 'Ακης πάλι με τη σειρά του , είπε στη Μία ότι ο αέρας άρχισε να λυσσομανά και τα παραθυρόφυλλα να χτυπάνε σαν τρελά!!!!! " Ο αέρας έμπαινε από παντού!!! Κρύωνα στο σπίτι μου ! Πού να πάω ;Πού ; Μια λύση μου ήρθε στο μυαλό ... εσένα να επισκεφτώ !!! Κι άρχισε να μονολογεί :  "Τι τα θέλω τα φθηνά ; 

Μάθημα πήρα για τα καλά !!!!!!!!

 Γρήγορα πρέπει να τ' αλλάξω

 και το σπίτι μου να φτιάξω !!!!!!! "

            Έτσι μέσα στη βαρυχειμωνιά ο Άκης αναγκάστηκε ν' αλλάξει τα παραθυρόφυλλά να ξοδέψει όλα τα λεφτά !!!

             Η Μία ζούσε πολύ ευτυχισμένη στο σπιτικό της !! Με τη δουλειά της και τις οικονομίες της κατάφερε να επεκτείνει το σπίτι της , χτίζοντας κι άλλα δωμάτια ! Καθώς , όμως δούλευε , ξέσπασε δυνατή μπόρα και τα αδερφάκια της ξαναήρθαν σ' αυτή με φόρα !!! Ο Λάκης διαμαρτυρόταν ότι μπήκε νερό μέσα στο σπιτικό του , ενώ ο Άκης ότι έτρεχαν νερά από τη στέγη !! Η Μία τους καλοδέχθηκε , τους έβαλε ζεστή σουπίτσα να φάνε και όταν πέρασε η καταιγίδα αποχαιρέτισε και πάλι τα αδέρφια της !! Ο Άκης έτρεξε αμέσως να διορθώσει τη στέγη . Τα χρήματα που έβγαζε από τη δουλειά του τα διέθετε εξολοκλήρου για να επισκευάσει το σπίτι του !! 

            Κι ενώ όλα κυλούσαν ήρεμα στη γουρουνοπολιτεία ... ένας δυνατός σεισμός ήρθε να διαταράξει αυτή την ησυχία !!! Ο Λάκης έχασε το σπιτικό του , γιατί πλακώθηκε από ένα γιγάντιο δέντρο κι ο ίδιος τελευταία στιγμή σώθηκε κι έτρεξε με μουσούδα σκονισμένη στο σπίτι της Μίας να βρει καταφύγιο !!!! Όσο για το σπίτι του Άκη ... αυτό σωριάστηκε με μιας σαν τραπουλόχαρτο κι έτσι δε βρήκε άλλη λύση από το να ζητήσει βοήθεια από την αδερφή του !!!

Η Μία τους φιλοξένησε , αλλά δε μπορούσε να τους κρατήσει για πάντα κοντά της !!! Κάνοντας οικονομία , μπόρεσε να βάλει κάποια χρήματα στην άκρη ! Τα έδωσε λοιπόν στα αδερφάκια της με την προϋπόθεση να αγοράσουν ένα γερό σπίτι στη γουρουνοπολιτεία !! Τους είπε , όμως πως θα πρέπει να δουλέψουν σκληρά , να μην κάνουν σπατάλες και να αφήσουν τις τσιγκουνιές , στην τράπεζα να βάζουν τις οικονομίες τους , όσες κι αν είναι αυτές και να μην επαναπαύονται στην ίδια ξανά , γιατί σκέφτεται να παντρευτεί , να κάνει τα δικά της παιδιά κι εκείνα να προικίσει σαν καλή μαμά !!!!!

Ένα παραμύθι αφιερωμένο στην πολύ καλή φίλη και συγγραφέα Γιολαντα Τσορώνη - Γεωργιάδη , που μου έδωσε την έμπνευση χάρη σε μια δημοσίευσή της ! 

Η χαριτωμένη χορεύτρια

Ζηση Ανθή: Το γράμμα  χ στο νηπιαγωγείο .

Το παραμύθι μας για το γράμμα Χ 

Δείτε το παραμύθι μας , εμπνευσμένο από τη σειρά ένα Γράμμα , μια ιστορία . 
Ποιες λέξεις από το Γράμμα Χ χρησιμοποιησαμε; 
Δείτε και την προηγούμενη δημοσίευση  μου και φτιάξτε το δικό σας παραμύθι !!!!!

Στων παιδιών τις γειτονιές

Ζήση Ανθή : Κανόνες για το σπίτι .

Μιλώντας για τους κανόνες του σπιτιού μας 

                Μέσα σε μια πολιτεία πλάι - πλάι χτίστηκαν τρία σπίτια , το σπίτι της κυρίας Ηρεμίας , το σπίτι του κυρίου Μη και το σπίτι της κυρίας Αταξίας . Κάθε σπίτι ήταν διαφορετικό από τα άλλα .
               Το σπίτι της κυρίας Ηρεμίας , είχε ένα μεγάλο κήπο με πολλά λουλούδια και δεντράκια και πάνω στα κλαδάκια τους κελαηδούσαν χαρούμενα πουλάκια . Ήταν όλα τόσο ήρεμα σ' αυτό το σπίτι ! Ποτέ δεν άκουγε κανείς φωνές ! Τα παιδιά έπαιζαν ήσυχα στο δωμάτιό τους , το μεσημέρι δεν ακουγόταν ούτε φωνή , τα απογεύματα έπαιζαν χωρίς καυγάδες στην αυλή ,  το βράδυ τα φώτα έκλειναν νωρίς και όλα κυλούσαν τόσο ήσυχα !!
              Αντίθετα , από το σπίτι του κυρίου Μη , ακουγόταν συνέχεια φωνές !! "Μην τρέχετε συνέχεια !! " , " Μη φωνάζετε! " , " Αφήστε με πια να ξεκουραστώ κι εγώ λιγάκι !" Ο κύριος Μη έβαζε συνέχεια τις φωνές στα βλαστάρια του κι αυτά έδειχναν να το διασκεδάζουν , κάνοντας χίλιες δυο σκανδαλιές , περιμένοντας πως και πώς να ακούσουν το μπαμπά τους να πει "ΜΗ!!" 
             Όσο , για το σπίτι της κυρίας Αταξίας , εκεί πια τα παιδιά ήταν πολύ χαρούμενα , γιατί μπορούσαν να κάνουν ό,τι θέλουν ! Χοροπηδούσαν πάνω στα κρεβάτια ,κάνανε  πατίνι και ποδήλατο μέσα στο σπίτι , έπαιζαν με τη μπάλα μέσα στο σαλόνι , ζωγράφιζαν στους τοίχους , λέρωναν τα καλύμματα του σαλονιού με τις σοκολάτες , έσπαζαν τα ποτήρια , έσκιζαν χρήσιμα χαρτιά και ποτέ δεν τους μάλωνε η μαμά τους , η κυρία Αταξία ! Πολλές φορές μάλιστα άκουγαν τις γειτόνισσες που εξέφραζαν τα παράπονά τους στη μαμά τους , αλλά ευτυχώς αυτή τους έδινε την καλύτερη απάντηση !!! " Παιδιά είναι , δεν πειράζει !!!Ας παίξουν ! Ας χαρούν όσο θέλουν ! " 
                 Τα παιδιά που έμεναν σ' αυτά τα σπίτια , έπαιζαν μαζί και στην παιδική χαρά κι έτσι γνωρίστηκαν καλύτερα . Τα κοριτσάκια  της κυρίας Ηρεμίας έπαιζαν αρμονικά , χωρίς φωνές και έμοιαζαν πολύ φιλικά . Αντίθετα , τα παιδιά  του κυρίου Μη  φώναζαν διαρκώς , αλλά μόλις έβλεπαν το μπαμπά τους να τους κοιτάει , έπαιζαν ήσυχα σαν Παναγίτσες ! Αλλά , τα αγόρια της κυρίας Αταξίας ήταν οι βασιλιάδες της παιδικής χαράς !! Αυτά έκαναν ό,τι ήθελαν και δεν υπολόγιζαν κανένα κι ας άκουγαν καμιά φορά τους μεγάλους να λένε ... "Μα αυτά τα παιδιά , δεν έχουν αρχές ;" Και τι να ήταν άραγε οι αρχές ; Αφού δεν την ήξεραν τη λέξη , δε θα ήταν κάτι σημαντικό σκεφτόταν !! Έβλεπαν , όμως τα άλλα παιδιά να παίζουν τόσο όμορφα και κάποιες φορές να μη θέλουν να παίξουν μαζί τους κι άρχισαν να προβληματίζονται ... 
                   - Αλήθεια , εσείς τι κάνετε στο σπίτι σας ; ρώτησαν τα παιδιά της κυρίας Αταξίας γεμάτα απορία τα άλλα παιδιά !
                  - Εμείς , παίζουμε ήσυχα , κάνουμε υπομονή , αφήνουμε τα μεγαλύτερα αδερφάκια μας να κάνουν τα μαθήματά τους ............απάντησαν τα κοριτσάκια της κυρίας Ηρεμίας . 
                 - Και δε σας μαλώνουν οι γονείς σας ; απόρησαν τα παιδιά του κυρίου Μη ; 
                 - Οι γονείς μας είπαν πως δε χρειάζεται να μας μαλώσουν γιατί ακούμε τις συμβουλές τους , δεν τους στεναχωρούμε , δε ντρέπονται να καλέσουν κόσμο στο σπίτι  κι είναι πολύ χαρούμενοι που είμαστε παιδιά τους και πραγματικά μας λατρεύουν και μας το δείχνουν κάθε μέρα , όχι με παιχνίδια πολλά , αλλά  με την αγκαλιά τους , τα φιλιά τους και τα χάδια τους !!
                   Τα άλλα παιδιά κοιτάχτηκαν μεταξύ τους με το στόμα ανοιχτό !! Πόσο θα ήθελαν όλα μαζί να έμεναν σε ένα τέτοιο σπίτι !! Πόσο πολύ θα ήθελαν να μοιάσουν τα άλλα παιδιά !! 

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλών ειδών σπίτια . Εσείς σε ποιο σπίτι νομίζετε ότι ζείτε ; Μπορείτε να το ζωγραφίσετε ; Μπορείτε να μας μιλήσετε γι' αυτό ; Σε ποιο από αυτά τα σπίτια θα θέλατε να ζείτε και γιατί ;
Μπορείτε να κάνετε 3 ή και περισσότερα σπιτάκια και να καταγράψετε τις απόψεις των παιδιών  γράφοντάς τες μέσα σε παραθυράκια .

Το παράπονο της Λήδας - εφημερίδας , μια παραμυθένια ιστορία για την ανακύκλωση

Ζήση Ανθή : Ιδέες και εποπτικό υλικό για την ανακύκλωση .

Τι μπορούμε να κάνουμε με μια εφημερίδα ;

Μιλώντας για υλικά τα οποία ανακυκλώνονται μιλήσαμε στο νηπιαγωγείο για την εφημερίδα . Και καθώς θα πηγαίναμε σε μια έκθεση ζωγραφικής της Daniela Busato , κάναμε διάφορα κολλάζ με εφημερίδες και μιλήσαμε για το τι μπορούμε να κάνουμε με αυτή και που μπορεί να μας φανεί χρήσιμη . Και μέσα από τη συζήτηση προέκυψε μια μικρή παραμυθϊστορία ! Και φυσικά την εφημερίδα μας την ονομάσαμε Λήδα , για να κάνουν ρίμα !

Το παράπονο της Λήδας εφημερίδας 

Για πολλές μέρες έστεκε στο ίδιο τραπεζάκι η Λήδα η εφημερίδα και να πεις ότι τη διάβασε και καλά ο κύριος Μελέτης ! Κανένας δεν την έδινε σημασία ! Κανένας δεν έλεγε να την ξεφυλλίσει ! Τι να κάνει κι αυτή την έπιασε το παράπονο κι όλο φύσαγε και ξεφύσαγε !!

- Τι έπαθες και ξεφυσάς όλη την ώρα ; της είπε ένα λευκό χαρτί που ήταν ακουμπισμένο πάνω στο γραφείο.

- Μα , δε βλέπεις ; Κανένας δε θέλει να με διαβάσει ! Κανένας δε μου δίνει σημασία ! είπε εκείνη με παράπονο !

- Και γι' αυτό σκας ; Και τι να σε κάνουν, αφού σε διάβασαν καημένη ; Ενώ ,  εμένα που είμαι κατάλευκο μπορούν να με χρησιμοποιήσουν , για να γράψουν οτιδήποτε ! 

- Και νομίζεις ότι εγώ πια είμαι άχρηστη , είπε φανερά ενοχλημένη η Λήδα -  εφημερίδα !

- Μη θυμώνεις , αλλά ειλικρινά δεν ξέρω πού αλλού θα μπορούσες να φανείς χρήσιμη !

Η Λήδα - εφημερίδα αναθάρρησε ! Ήθελε τόσο πολύ να πει πόσα πράγματα θα μπορούσαν να κάνουν με αυτή ! Δεν ήταν ένα άχρηστο χαρτί ! Έτσι , άρχισε σιγά σιγά να λέει τι θα μπορούσαν να κάνουν οι μεγάλοι , τα παιδιά , οι ψαράδες , οι μπογιατζήδες και οι καλλιτέχνες  μ' αυτή !

- Τα παιδιά ξέρεις τι θα μπορούσαν να κάνουν με εμένα ; Καταρχήν να ψάξουν γράμματα ,να δουν γράμματα μεγάλα και μικρά , έντονα και πλαγιαστά , γράμματα με διαφορετικές γραμματοσειρές , να κόψουν εικόνες και λέξεις και να κάνουν κολλάζ ή να παίξουν παιχνίδια , όπως τις μουσικές εφημερίδες ή το παιχνίδι της χαμένης εφημεριδο-λέξης ή να την πλάσουν ! Το ίδιο βέβαια , μπορούν να κάνουν και οι καλλιτέχνες και να δημιουργήσουν ξεχωριστά δημιουργήματα !

Το λευκό χαρτί την άκουγε με το στόμα ανοιχτό , γεμάτο έκπληξη !! Και η Λήδα - εφημερίδα δεν έχασε την ευκαιρία να συνεχίσει να μιλάει : 

- Ξέρεις , όταν διαβάσει κάποιος μεγάλος την εφημερίδα και ενημερωθεί για όλα τα νέα , τις αγγελίες , τα οικονομικά , τα αθλητικά και τα κουτσομπολιά ... μπορεί να τη δανείσει σε κάποιο φίλο του , να τη διαβάσει κι εκείνος ! Μπορεί να τη φυλάξει , αν θέλει να θυμάται ένα σημαντικό γεγονός ! Μπορεί , όμως και να ανάψει μ' αυτή φωτιά στο τζάκι ή να τυλίξει αντικείμενα εύθραυστα , όταν μετακομίζει ή να καθαρίσει τα τζάμια του αυτοκινήτου του !

- χα , χα , χα !! Τα τζάμια του αυτοκινήτου ; είπε απορημένο το χαρτί !! 

- Ναι ! Πολλοί δεν το γνωρίζουν , αλλά η εφημερίδα δεν αφήνει χνούδια πάνω στο τζάμι και καθαρίζει άψογα , είπε ήρεμα η Λήδα -εφημερίδα ! 

Και συνέχισε: 

- Αλήθεια , εσύ έχεις παρατηρήσει κάποιον να χρησιμοποιεί εφημερίδες ; 

- Ναι , τώρα που το λες , είδα τον κύριο μπογιατζή να απλώνει εφημερίδες , για να μη λερώσει τα πλακάκια , αλλά και την κυρία Άννα , στο νηπιαγωγείο , την είδα να απλώνει εφημερίδες στα τραπεζάκια , για να μη λερώσου τα παιδιά τα τραπέζια με τα πινέλα ! 

- Είδες τελικά , ότι κι εσύ έχεις δει πως με χρησιμοποιούν ; είπε γεμάτη χαρά η Λήδα - εφημερίδα !! 

- Α , ναι ,για να μην το ξεχάσω  !! Πριν από λίγες μέρες είδα και έναν ψαρά να βάζει τα ψαράκια σε μια χαρτοσακούλα και να τα τυλίγει με εφημερίδες !! 

- Βλέπεις , λοιπόν ,γιατί στεναχωριέμαι ; Θα μπορούσαν να με χρησιμοποιήσουν , για να κάνουν χίλια δυο πράγματα κι εγώ κάθομαι σ' αυτό το τραπεζάκι είπε η εφημεριδούλα .

Εκείνη την ώρα , μπήκε στο σαλόνι η Μαρία και τα μάτια της έπεσαν πάνω στην εφημερίδα . Ξοπίσω της την ακολουθούσε κι ο μπαμπάς της ! 

- Μπαμπά , τη χρειάζεσαι αυτή την εφημερίδα ; 

- Όχι , πια ! Τη διάβασα ! Αλλά γιατί ρωτάς ; της είπε ο μπαμπάς της . 

- Η κυρία μας είπε στο νηπιαγωγείο πως τις εφημερίδες που δεν τις χρειαζόμαστε , μπορούμε να τις κάνουμε χίλια δυο πράγματα ! Μπαμπά , θα μου κάνεις μια βαρκούλα ; 

Τι να κάνει ο κύριος Μελέτης , της έφτιαξε μια εφημεριδένια βαρκούλα κι εκείνη την πήρε όλο χαρά ! 

- Έχεις κι άλλες εφημερίδες , μπαμπά ; ρώτησε η μικρή .

- Ναι , έχω πάρα πολλές στην αποθήκη ! απάντησε εκείνος .

- Πάμε , τότε να τις μαζέψουμε όλες και να τις πάμε σε ένα κάδο ανακύκλωσης ! Μπαμπά , ξέρεις ότι αυτό το χαρτί θα ξαναγίνει και πάλι χαρτί κι έτσι ίσως κάποια δέντρα να σωθούν ; 

Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια του μπαμπά της ! Πόσο πολύ συγκινήθηκε με αυτά που άκουσε από την κορούλα του !

- Μα πού τα έμαθες όλα αυτά ; είπε εκείνος !

- Στο νηπιαγωγείο , μπαμπά ! Δεν το είπαμε ; Πάμε τώρα να της μαζέψουμε όλες ! Πρέπει γρήγορα να ανακυκλωθούν , να πάνε στο εργοστάσιο ανακύκλωσης και να βρουν το δρόμο τους ! 

Η Λήδα - εφημερίδα ήταν πια ευτυχισμένη μέσα στην αγκαλιά της Μαρίας ! Ένιωθε τόσο όμορφα και τόσο τρυφερά ! Ένιωθε πως ένα νέο ταξίδι ξεκινάει ; Τι θα γίνει άραγε μετά ; Πόσες φορές θα κάνει αυτό το ταξίδι ; Άραγε θα υπάρχουν πάντα παιδάκια που θα γνωρίζουν πόσο σημαντική είναι η ανακύκλωση ; Μ' αυτές τις σκέψεις ταξίδεψε από τα χεράκια της Μαρίας στον κάδο κι από εκεί έφτασε στο εργοστάσιο ανακύκλωσης !

Ένα παραμύθι για τη μετάβαση των νηπίων από το νηπιαγωγείο στο Δημοτικό

Ζήση Ανθή : Ένα παραμύθι για τη μετάβαση των νηπίων .

Το έξυπνο χταπόδι

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένα χταπόδι , που ήταν πολύ έξυπνο . Ζούσε σ’ ένα βράχο , έναν ύφαλο μέσα στη γαλάζια θάλασσα .

Το έξυπνο χταπόδι πήγαινε στο μεγάλο σχολείο των ψαριών και μάθαινε ένα σωρό πράγματα .Ήταν καλός μαθητής και διάβαζε όλα τα μαθήματά του .

Του άρεσε πολύ να μετράει και τα απογεύματα έπαιζε με το μικρό τον αδερφό του .

Του άρεσε πάρα πολύ να παίζει ποδόσφαιρο και να ακούει το τραγούδι :“παίζουν μπάλα τα χταπόδια” .Και φυσικά έβαζε πολλά γκολ , γιατί είχε όχι ένα ούτε δύο , αλλά οκτώ ποδαράκια !!!!

Αλλά δεν έπαιζε συνέχεια! Μόνο τα απογεύματα! Ή ακόμα και στα διαλλείματα, στο σχολείο .Το μεσημέρι διάβαζε τα μαθήματα του σχολείου .

Και αφού τελείωνε τα μαθήματά του , έβγαζε μελάνη και ζωγράφιζε όμορφα σχεδιάκια στην άμμο .

Μια μέρα , όμως θέλησε να φύγει από το σπίτι του και καθώς είδε μια βάρκα από μακριά , αποφάσισε να την ακολουθήσει .

Όταν πλησίασε τη βάρκα , είδε ότι ο ψαράς είχε απλώσει τα δίχτυα του και είχαν πιαστεί σ’ αυτά πολλά ψάρια .Σκέφτηκε αμέσως ότι πρέπει να κάνει κάτι γρήγορα για να τα σώσει!

Και του ήρθε μια καταπληκτική ιδέα! Σκέφτηκε να ρίξει μελάνη , να θολώσει τα νερά και να λερωθούν τα ψαράκια , έτσι ώστε να μαζέψει γρήγορα ο ψαράς τα  δίχτυα  του και να φύγει από εκεί!

Ο ψαράς καθάρισε τα δίχτυα του από τα ψάρια , γιατί νόμισε πως μολύνθηκαν από κάποια πετρελαιοκηλίδα και τα ξαναέριξε μέσα στη θάλασσα. Έτσι σώθηκαν τα ψαράκια και δεν έγιναν μεζεδάκια !!

Ανάμεσα στα ψαράκια που έριξε ο ψαράς ήταν κι ένα ψάρι ξεχωριστό από τα άλλα, γιατί είχε πολλά χρώματα! Ήταν πανέμορφο!

Αυτό το ψαράκι το χρωματιστό , όταν βρέθηκε στο αλμυρό νερό , κολύμπησε όσο πιο γρήγορα μπορούσε , για να συναντήσει το έξυπνο χταπόδι !

Το χρωματιστό ψαράκι ήταν πολύ γρήγορο κι όταν έφτασε λαχανιασμένο κοντά στο έξυπνο χταπόδι του είπε:

−      Ευχαριστώ πολύ , που με έσωσες!

Μόλις το είδε το έξυπνο χταπόδι του είπε:

−      Τι όμορφο που είσαι! Πώς και έχεις τόσο όμορφα χρώματα και είσαι τόσο διαφορετικό; Δεν έχω ξαναδεί ψάρι τόσο όμορφο , όπως είσαι εσύ!

Και το χρωματιστό ψαράκι χαρούμενο είπε:

−      Ευχαριστώ πολύ! Θέλεις να γίνουμε φίλοι;

−      Υπέροχη ιδέα !είπε το χταπόδι .

−      Στη συνέχεια το έξυπνο χταπόδι και το χρωματιστό ψαράκι άρχισαν να παίζουν ,  να παίζουν  ατελείωτες ώρες .Έπαιξαν κρυφτό , ποδόσφαιρο , κυνηγητό !

       Κουράστηκαν όμως από το πολύ παιχνίδι και το έξυπνο χταπόδι πρότεινε να πάνε στο σπίτι του. Το χρωματιστό ψαράκι δέχθηκε με χαρά !

Κολύμπησαν για αρκετή ώρα κι επιτέλους φτάσανε στο σπίτι του έξυπνου χταποδιού. Τότε σταμάτησε το χταπόδι να κολυμπάει και είπε στο φίλο του :

−      Να το σπίτι μου !

Αφού χτύπησε την πόρτα με το ένα από τα οκτώ πλοκάμια του , βγήκαν έξω οι γονείς του και ανήσυχοι , του είπαν :

−      Πού ήσουν τόσες ώρες ; Ανησυχήσαμε!

−      Ήμουν με το φίλο μου , το χρωματιστό ψαράκι! είπε το έξυπνο χταπόδι .

Η μαμά , η χταποδίνα,  τους έβαλε να φάνε ένα υπέροχο φαγητό με φύκια και αφού χόρτασαν και το ψαράκι την ευχαρίστησε θερμά , το έξυπνο χταπόδι πρότεινε στο φίλο του να του διαβάσει το αγαπημένο του παραμύθι , «το μαύρο κότσυφα και τον άσπρο γλάρο».

Όση ώρα διάβαζε το έξυπνο χταπόδι , το χρωματιστό ψαράκι άκουγε το παραμύθι με ανοιχτό το στόμα! Το ψαράκι δεν είχε πάει ακόμη στο Δημοτικό σχολείο και δεν ήξερε να διαβάζει , το καημενούλικο!

Εκείνη την ώρα ήρθε το μικρό χταποδάκι, ο αδερφός του έξυπνου χταποδιού , που πήγαινε κι αυτό στο Νηπιαγωγείο. Πήγαιναν στο ίδιο σχολείο και ίσως την επόμενη χρονιά να πάνε μαζί στο μεγάλο σχολείο των ψαριών . Πόσα πολλά είχαν να ρωτήσουν το φίλο τους !!!! Πώς να είναι άραγε το Δημοτικό σχολείο ; Τι μαθαίνουν εκεί ; Η κυρία τους θα είναι καλή ; Θα τους αγαπάει; Τι θα μαθαίνουν ; Τι του αρέσει να κάνει πιο πολύ στο μεγάλο σχολείο ;

Όταν τελείωσε το παραμύθι , το ψαράκι ευχαρίστησε το φίλο του κι επειδή άρχισε να σκοτεινιάζει στον ύφαλο αποχαιρέτισε το φίλο του , γιατί και οι δικοί του γονείς θα ανησυχούσαν!

Και ζήσαν αυτοί αλμυρά κι εμείς γλυκύτερα!!!!

Το παραμύθι αυτό το γράψαμε μαζί με τα παιδιά πριν από κάποια χρόνια στα πλαίσια της μετάβασης των νηπίων στο Δημοτικό σχολείο . Το παραμυθάκι αυτό το χαρίσαμε στη δασκάλα της Α τάξης που μας υποδέχθηκε και μας έδειξε τα βιβλία και τι άλλο κάνουν στο Δημοτικό .

Επίσης , διαβάστε για τη μετάβαση ΑΥΤΟ κι ΑΥΤΟ ! 

"Οι παπαρούνες και ο κοκκινολαίμης" ,μία πασχαλινή ιστορία , ιδέες και φύλλα εργασίας για το νηπιαγωγείο .

Ζήση Ανθή : Εποπτικό υλικό για το Πάσχα στο νηπιαγωγείο .

Οι παπαρούνες και ο κοκκινολαίμης 

Ο Χριστούλης ανεβαίνοντας στο Γολγοθά και κρατώντας το βαρύ φορτίο του σταυρού , αλλά και έχοντας στο κεφάλι του ένα στεφάνι πλεγμένο με αγκάθια μάτωνε και το αίμα του κυλούσε σιγά - σιγά σ' όλη την πλαγιά . Το αίμα του έδωσε χρώμα στα λουλουδάκια κι έτσι οι παπρούνε ςέχουν πάρει το κόκκινο χρώμα . 
Ένα καφετί πουλάκι βλέποντας το Χριστούλη με το ακάνθινο στεφάνι θέλησε να απαλύνει τον πόνο του ! Πήγε και στάθηκε πάνω στο κεφάλι του και προσπάθησε με το ράμφος του να τραβήξει ένα από τα αγκάθια .Την ώρα εκείνη σταλαγματιές έπεσαν στο λαιμό του και με μιας βάφτηκε κόκκινος . Την ίδια στιγμή άλλες σταγόνες αίματος κύλησαν προς το έδαφος και όλες οι παπαρούνες άνοιξαν διάπλατα τα πέταλά τους και βάφτηκαν κι αυτές κόκκινες . 

Τα παιδιά μπορούν να ζωγραφίσουν ελεύθερα την ιστορία του κοκκινολαίμη και της παπαρούνας . Προτιμώ να βλέπω τα παιδιά να εκφράζονται με το δικό τους τρόπο , παρά να τους δίνω χρωμοσελίδες . 

Επίσης μπορούμε να σκεφτούμε αν υπάρχουν κι άλλα πουλάκια που έχουν χρώμα στο λαιμό τους , όπως ο κοκκινολαίμης , καστανολαίμης , μαυρολαίμης κλπ 
Ακόμη σκεφτόμαστε και λέμε λεξούλες που τελειώνουν σε -ούνα , όπως η παπαρούνα , σταχτοκουρούνα , χαλκοκουρούνα , γούνα , κούνα , ζουζούνα , φουρτούνα κλπ 
Για το φύλλο εργασίας φωνολογικής ενημερότητας  , ετοίμασα και ένα πίνακα αναφοράς .

Η αλήθεια είναι ότι τις τελευταίες μέρες δεν έχω δει τον αγαπημένο μου κοκκινολαίμη ! Δεν αποδημεί , αλλά όταν έχουμε αρκετή ζέστη προτιμά τις ορεινές και ημιορεινές περιοχές της χώρας μας ! Η φωτογραφία είναι από πέρυσι , που χιόνιζε και με επισκεπτόταν αρκετές φορές αναζητώντας τροφή !