Ένα όνειρο τρελό...

Είδα χθες βράδυ στο όνειρό μου ένα όνειρο τρελό!

Μα  πώς να σας το διηγηθώ;

Ήταν, που λέτε, μια Δευτέρα

κι εγώ πετούσα στον αέρα!

Σαν τα πουλιά ταξίδευα ψηλά

και διέσχιζα σύννεφα γκρίζα και λευκά!

Μα  ένα σύννεφο όλο ανεβαίνει!

Χμμ! Φαίνεται πως με περιμένει!

Δίνω ένα σάλτο για να το φτάσω

και επιτέλους να το πιάσω!

Κι αυτό μ’ αφήνει και το αγγίζω!

Νιώθω πως πράγματι το αξίζω!

Πόση χαρά που τα έχω καταφέρει!

«Μπράβο!!» κι εκείνο μου προφέρει!!

Και μια Τρίτη, που ήμουν στο σπίτι,

ήρθε μια μάγισσα με τόοοοοοση μύτη!

Φορούσε μπότες και ροζ  γυαλιά

κι είχε αράχνες στα μαλλιά!

Με έκανε βόλτα και με τη σκούπα

κι ύστερα φάγαμε και μια σούπα,

που ήταν στ’ αλήθεια μαγική

κι έμαθα ξόρκια στο πι και φι!

Πήρα το βιβλία κι άρχισα να διαβάζω!

Σαν μικρός μάγος κι εγώ μοιάζω!

Γούρλωσα τα μάτια γεμάτος απορία

κι έτσι η μάγισσα βρήκε την ευκαιρία,

ευθύς αμέσως να μου εξηγήσει,

πως το στόχο μου τον έχω κατακτήσει!

«Αν κάποια μέρα κάτι ποθήσεις,

μπορείς και να το κατακτήσεις!

Κι εσύ πάντα ευχόσουν να μάθεις να διαβάζεις

και  ξέρω πως ποτέ κάτω δεν το βάζεις!»

Και μια μέρα, που ήταν Τετάρτη,

κι εγώ στα χέρια μου είχα ένα χάρτη,

το θησαυρό αναζητούσα

και με πειρατές συζητούσα!

Μα ένα άτακτο αγέρι

μου πήρε το χάρτη απ’ το χέρι!!

Το κυνηγούσα να το πιάσω!

Τέτοια ευκαιρία πώς να χάσω;

Ώσπου κουράστηκε κι αυτό

να παίζει μαζί μου κυνηγητό

και στάθηκε πάνω στο βουνό!

…Κι έτσι το έπιασα κι εγώ!

Και δίχως διόλου δισταγμό ,

κίνησα το θησαυρό να βρω!

Καθώς όμως έτρεχα θαρρώ,

μια φωνή ακούστηκε απ’ τον ουρανό:

«Το θησαυρό σου για να  κρατάς,

ποτέ σου μην τα παρατάς!

Να ονειρεύεσαι, να τολμάς,

τα όνειρά σου να κυνηγάς!»

Και μια Πέμπτη πριν ο ήλιος δύσει,

είδα πως ήμουνα στην Άγρια Δύση!

Άγρια άλογα κυνηγούσα

και με το λάσο μου τα κρατούσα!

Αλλά ένα άλογο δε σταματάει!

Τρέχει γοργά, σα να πετάει!

Πεισμώνω κι εγώ και δεν τ’ αφήνω!

Έτσι άπραγος δε θα μείνω

κι ακολουθώ μόνο εκείνο!

Κι εκείνο  με οδηγεί σ’  άλλα μονοπάτια

και βλέπω γύρω μου χιλιάδες άτια!

Εγώ όμως εύκολα γνώμη δεν αλλάζω

και επιτέλους το πλησιάζω!

Ναι, είναι αυτό, που εγώ ποθούσα!

Γι’ αυτό αγωνίστηκα και τώρα το κρατούσα!

Τη χαίτη του χάιδεψα με το ένα μου χέρι

κι αυτό με πήγε σε άλλα μέρη …

που κανένας ακόμη δεν τα  ξέρει!

Την άλλη μέρα, μια Παρασκευή

ανέβηκα ως το φεγγάρι

και είδα ένα σαλιγκάρι!

Μόνο που αυτό σιγά σιγά δεν προχωρούσε,

αλλά ρυθμικά χοροπηδούσε!

«Εδώ μπορείς να κάνεις άλματα μεγάλα,

όπως σου είπε κι η δασκάλα!» ,

μου είπε κι έφυγε με βιάση

κι άντε τώρα κάποιος να το φτάσει!

Άρχισα κι εγώ να προχωράω,

σα γίγαντας θαρρώ περπατάω!

Το βρήκα πολύ διασκεδαστικό ,

ώσπου πέρασε από μπρος μου ένα λεωφορείο διαστημικό!

Και, για να μη σας τα πολυλογώ, ανέβηκα κι εγώ!!

Για άλλες περιπέτειες θα ξεκινούσα!

Αχ, πόσο πολύ το λαχταρούσα!

Πού θα ταξίδευα; Πού θα προσγειωθεί;

Άραγε ήξερε τη δική μου την ευχή;

Ένα αστέρι μου έκλεισε το μάτι

κι ύστερα μου σιγοψιθύρισε κάτι:

« Ό,τι  εύχεσαι, μπορεί να σου συμβεί,

αρκεί να το πιστεύεις στο βάθος κι εσύ!!»

Σάββατο κι ήμουν στην εξοχή!

Στο δάσος χώθηκα για μια στιγμή!

Μια πεταλούδα κοιτούσα

και , όπου πήγαινε, την ακολουθούσα!

Αυτή μέσα σε μια κουφάλα μπαίνει,

μα σε λίγο ξαναβγαίνει!

Με κοιτά, σαν να με περιμένει!

Κι εγώ χωρίς να δειλιάσω,

μπαίνω μέσα! Τι έχω να χάσω;

Κι έπειτα άρχισε να ανεβαίνει

κι όλο και πιο ψηλά να πηγαίνει!

Άρχισα κι εγώ να σκαρφαλώνω,

μα ήταν δύσκολο, σας το δηλώνω!

Σκόνταψα σε ένα κλαδάκι

κι έπεσα πλάι σε ένα σκιουράκι!

Κι εκείνο μου ψιθύρισε γλυκά:

« Όσες δυσκολίες κι αν συναντήσεις,

πρέπει μ’ όλες τις δυνάμεις σου να προσπαθήσεις!

Μόνο έτσι θα μπορέσεις ψηλά να φτάσεις!

Αυτό ποτέ σου μην το ξεχάσεις!!»

Μια Κυριακή, ενώ κοιμόμουν

και πίσω από ένα δέντρο κρυβόμουν,

μια νεραϊδούλα με πλησιάζει

και λιγάκι με τρομάζει!

Εγώ με φόβο την κοιτάζω

και τα χέρια  στο πρόσωπό μου βάζω!

Φοβάμαι να το επιχειρήσω

και δίχως ροδάκια το ποδήλατό μου να οδηγήσω!

Μα η νεραϊδούλα όλα τα γνωρίζει

και με το μαγικό ραβδάκι της με αγγίζει!

«Ήρθα εδώ για να σε ενθαρρύνω

και στο πλάι σου να μείνω,

να μη φοβάσαι να το οδηγήσεις!

Πρέπει λιγάκι να προσπαθήσεις!

Να είσαι πάντα συγκεντρωμένος

και στο πηδάλι προσηλωμένος!

Έτσι μονάχα θα τα καταφέρεις

και αντιρρήσεις μη μου φέρεις!!»

Κι, όταν σηκώθηκα το πρωί,

πήγα το ποδήλατό μου να οδηγήσω

χωρίς βοήθεια να ζητήσω!

Έπεσα και σηκώθηκα,

μα καθόλου δεν αγχώθηκα,

γιατί αν δεν πάθεις, δε θα μάθεις!

Μου αρέσουν τα όνειρά που είναι τρελά,

γιατί με πάνε μακριά ή ίσως και ψηλά!

Μη φοβάσαι να κάνεις όνειρα τρελά!

Ανθή Ζήση

Ένα ποίημα για να μιλήσουμε για τα πιο τρελά μας όνειρα, να ζωγραφίσουμε, να ονειρευτούμε και να μάθουμε τις ημέρες τις εβδομάδας.

Υγιεινή σώματος στο νηπιαγωγείο

Πλένω πάντα τα μουτράκια,

καθαρά έχω δοντάκια!

Τα μικρόβια καθαρίζω

και τα χέρια μου φροντίζω!

Τα μαλλάκια μου βουρτσίζω

και τα νύχια μου φροντίζω

να είναι πάντοτε κομμένα, να μη γρατσουνώ κανένα!

Το σώμα μου το σαπουνίζω

...το μπάνιο είναι απόλαυση νομίζω!

Το σχολείο αρχίζει... (ποίημα)

Το σχολείο αρχίζει...

Η μαμά μου ψιθυρίζει :

"Το σχολειό σε λίγο αρχίζει!

Το παιδί μας πια θα στρώσει, 

πού 'χει τόσο "ξεσαλώσει"!!

Νωρίς θα κοιμάται το βράδυ,

πριν πέσει το βαθύ σκοτάδι!

Θα μάθει να συμπεριφέρεται 

κι ευγενικά σ' όλους να φέρεται!

Δικά του όλα δε θα τα θέλει!

Τη γκρίνια του θα περιορίσει! Μη σε μέλει!

Η ζωή μας θα μπει σε τάξη

κι όλα θά ναι πια εντάξει!"

Να στρώσω; Μα δεν είμαι χαλάκι!

Είμαι μονάχα ένα παιδάκι!

Φαίνεται τη μαμά μου έχω κουράσει, 

γι' αυτό έτρεξε τσάντα να μου αγοράσει!

Αυτή την ευκαιρία δεν ήθελε να χάσει!!

Θέλει στ' αλήθεια να με ξεφορτωθεί;

Νά 'ξερε πόσο πολύ τώρα κι εγώ έχω αγχωθεί!

Τι νόημα έχει τώρα και να κλάψω;

Μήπως την απόφασή τους εγώ θ' αλλάξω;

Α.Ζ.

Αφιερωμένο σε όλες τις μανούλες που θα πάνε για πρώτη φορά τα ζουζουνάκια τους στο σχολείο.
1. Προσπαθήστε να μην κάνετε τέτοιες συζητήσεις μπροστά τους!
2. Διαβάστε τους ένα παραμυθάκι και θυμηθείτε όλες τις δικές σας όμορφες εμπειρίες!!
3.Η πρώτη μέρα πρέπει να είναι γιορτινή, γι' αυτό ετοιμάστε του το αγαπημένο του φαγητό κι ένα γλυκάκι και παίξτε μαζί του για να νιώσει και τη δική σας ζεστασιά! Εξάλλου του λείπει μια τρυφερή αγκαλίτσα από τη μανούλα του!!
4. Και προσοχή!! Οι νηπιαγωγοί κάνουμε αυτό το επάγγελμα επειδή αγαπάμε τα παιδιά και θα τα προσέχουμε! Σίγουρα δε θα μπορούμε να κάνουμε όλα τα χατίρια στο καθένα, αλλά να είστε σίγουρες ότι το παιδάκι σας θέλουμε να είναι ασφαλή μαζί μας να περνά δημιουργικά το χρόνο του και να φεύγει χαρούμενο για να έρθει την επόμενη μέρα με περισσότερο κέφι!! Θέλουμε να το αγαπήσει το σχολείο και θα κάνουμε ό,τι μπορούμε!!

Καλή σχολική χρονιά σε όλα τα μικρούλια!!

Η Παναγία μέσα από τα μάτια άλλων λαών

Η Παναγία μέσα από τα μάτια άλλων λαών

Παναγιά μου, Παναγίτσα, 

πάντοτε να μας προσέχεις, 

όποιο χρώμα και αν έχεις!

Όλοι σε παρακαλούμε

μόλις στα δύσκολα βρεθούμε, 

την υγεία να μας δώσεις

κι από άλλα δεινά να μας σώσεις!

Το όνομά σου φωνάζουμε 

πάντα, όταν τρομάζουμε!

Εσένα αναζητούμε, 

όταν λύση ψάχνουμε να βρούμε!

Από εσένα δύναμη ζητάμε, 

με θάρρος στη ζωή να προχωράμε!

Προστάτεψε κάθε πλάσμα στη γη

και χάρισε χαμόγελα, στοργή!

Είσαι το πρότυπο για κάθε μητέρα

και σε θερμοπαρακαλούνε κάθε μέρα, 

να τις χαρίζεις πάντα δύναμη κι ελπίδα!

Να είσαι στη ζωή τους μια αχτίδα!

Χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν: Μαρία, Παρθένα, Δέσποινα, Συμέλα, Μελίνα, Παναγιώτα, Γεσθημανή, Κρυσταλλένια, Νάγια, Μάριος, Παναγιώτης, Θεοτόκης... και πολλά άλλα ονόματα που είναι προσωνύμια της Παναγίας μας.

Οι σκανδαλιές του αέρα(ποίημα)

Οι σκανδαλιές του αέρα

Με σκανδαλιές ξεκίνησε τ’ αγέρι

και πήρε το μπαλόνι μου απ’ το χέρι!

Κι η ζωγραφιά που είχα ετοιμάσει,

στα σύννεφα ψηλά έχει φτάσει!

Στο δρόμο με τη μαμά που περπατούσα,

τα μάτια μου κλειστά πάντα κρατούσα!

Δεν ήθελα να μπουν σ’ αυτά σκουπίδια,

λες και καθάριζε κάποιος κρεμμύδια!

Άρπαξε και το φουλάρι, που η μαμά φορούσε

και σαν ιπτάμενο πουλί εδώ κι εκεί πετούσε!

Μάταια προσπαθούσε να το πιάσει!

Μα, τι λύσσα τον αέρα τον έχει πιάσει;

Στο τέλος, σ’ ένα γυμνό κλαδί τα’ αφήνει,

Στολίδι μοιάζει, μιας και φύλλο δεν του ΄χει μείνει!

Τα φύλλα από κάτω συνεχώς στριφογυρίζουν,

στους δρόμους, στις αυλές αυτά σκορπίζουν!

Ουφ! Επιτέλους , στο σπίτι εγώ μπαίνω

κι απ’ το παράθυρο κοιτώ και περιμένω!

Ο αέρας δε λέει να σταματήσει

Και το δεντράκι στην αυλή έχει λυγίσει!

Θαρρώ πως θέλει να το ξεριζώσει!

Αχ! Να σταμάταγε και κάποιος να το σώσει!

Κι εκεί που αυτά σκεφτόμουν μ’ αγωνία,

Ο αέρας σώπασε σα να κρύφτηκε σε μια γωνία!

Ανθή   Ζήση

Κι όταν φυσά, μήπως είναι ώρα να μιλήσουμε για τον αέρα και να συζητήσουμε για τα θετικά κι αρνητικά; Κι όχι μόνο γι' αυτά, αλλά και για τον ίδιο τον αέρα φυσικά, που έχει ονόματα πολλά!

Ελλάδα, ποίημα

Ελλάδα

Έχει τον ήλιο στα μαλλιά,

λουλούδια στην ποδιά της,

δυο κυματάκια θαλασσιά,

αφρούς στο φόρεμά της!

Κι ένα στεφάνι όλο φορά

μ’ όμορφα περιστέρια,

την ειρήνη θέλει να κρατά

παντοτινά στα χέρια!

Έχει νησάκια μια σταλιά

μ’ όμορφα ακρογιάλια

κι έχει και βουνά απάτητα

που τα κοιτάς με κιάλια!

Έχει κι αμπέλια στις πλαγιές ,

αλλά και ελαιώνες,

κρασιά και λάδια δίνουνε

εδώ και τόσους αιώνες!

Κι έχει και δέντρα γύρω της

με φρούτα γινωμένα,

λαχανικά στον κήπο της

όλα τους διαλεγμένα!

Κι έχει φαγιά ξεχωριστά,

που όλοι λαχταρούνε

και οι τουρίστες που έρχονται

αυτά τα αγαπούνε!

Γέννησε τον πολιτισμό κι ανθρώπους με σοφία

κι από αυτή ξεκίνησε και η Δημοκρατία!

Οι ξένοι όμως δε χάσανε καμία ευκαιρία,

διόλου δε σεβαστήκανε τη δική της ιστορία!

Γι' αυτό και αποφάσισαν δική τους να την κάνουν

και με ένα τελεσίγραφο στο Μεταξά τότε φτάνουν, 

μα εκείνος τους λέει ορθά κοφτά πως ΟΧΙ δεν τη δίνει

και λεύτερη η πατρίδα μας πως θέλει να μείνει!

Ανθή Ζήση

Η νεράιδα φιλαναγνωσία

Η νεράιδα που αγαπάει τα βιβλία

Η νεράιδα Φιλαναγνωσία τα βιβλία αγαπάει

και σε μυθικούς κόσμους πάει!

Τα βιβλία τη μαγεύουν,

πάντοτε τη συντροφεύουν!

Αγαπά τα παραμύθια,

που όλα κρύβουν μια αλήθεια!

Στα παιδιά πάντα διαβάζει

ιστορίες απ’ το νου της βγάζει!

Με τα δυο χέρια τα βιβλία κρατάει,

τις σελίδες προσεκτικά γυρνάει!

Το εξώφυλλο παρατηρεί,

το θέμα ζητά να μαντέψουμε στο πι και φι!

Τα παιδάκια συμβουλεύει

τις σελίδες να μη σκίζουν

ούτε να τις ζωγραφίζουν

και να μην τις τσαλακώνουν

ούτε και να τις λερώνουν!

Κι όταν κάποιος τα χαλάσει,

αυτή ποτέ δε θα τα χάσει!

Παίρνει κόλλα, σιλικόνη

και τα επιδιορθώνει!

Το σχολείο που ονειρευόμαστε

Το σχολείο που ονειρευόμαστε

Θα ήθελα το σχολείο μας να είναι μες στη φύση

και το κάθε παιδί έτσι απλά να δημιουργήσει!

Θα ήθελα στο σχολείο μας να υπάρχει ησυχία,

να κελαηδούνε τα πουλιά, να μην έχει φασαρία!

Θα ήθελα οι ιδέες μας ποτέ  να μη στερέψουν

και τους καρπούς της έμπνευσης από εμάς να δρέψουν!

Θα ήθελα μες στην τάξη μας το φως από παντού να μπαίνει

κι ο ήλιος τις καρδούλες μας πάντοτε να ζεσταίνει!

Θα ήθελα μέσα από το παιχνίδι όλα να τα μαθαίνουμε

και με ευελιξία νέες έννοιες να υφαίνουμε!

Θα ήθελα μες στη φύση να πειραματιζόμαστε

και για τα πλάσματά της όλα να νοιαζόμαστε!

Θα ήθελα όλα τα παιδιά να είμαστε και φίλοι

και όμορφα λόγια να κρέμονται απ’ τα δικά μας χείλη!

Θα ήθελα τις συγκρούσεις μας να διαχειριζόμαστε

και μες στην τάξη ήσυχα όλοι να καθόμαστε!

Θα ήθελα  σ’ ό,τι κάνουμε να υπάρχει συνεργασία,

για να τα καταφέρουμε σε κάθε εργασία!

Θα ήθελα βοήθεια πάντα να παρέχουμε

και σ’ όποιον μας χρειαστεί κοντά του να τρέχουμε!

Θα ήθελα  όλοι να σέβονται! Τους άλλους να ακούνε

και να μην κατακρίνουνε ό,τι κι αν πούνε!

Θα ήθελα να νιώθουμε ότι μας καταλαβαίνουν ,

συμμαθητές και δάσκαλοι πλάι μας να μένουν!

Θα ήθελα να υπάρχει ακόμα δικαιοσύνη

και όλοι να φερόμαστε πάντα με καλοσύνη!

Θα ήθελα ο ρατσισμός για πάντα να εκλείψει

κι ο σχολικός εκφοβισμός από εμάς να λείψει!

Ανθή Ζήση – Νηπιαγωγός 

Τα ζώα ζητούν άλλες συνήθειες οι άνθρωποι να οικειοποιηθούν!!!!!!!

Ένα ποίημα για την Παγκόσμια ημέρα των ζώων.

Σκυλοσυζητήσεις

- Θα ήθελα το αφεντικό , που πάντα με προσέχει, 

αυτό που θα του πω στο νου του να το έχει!

Πολλές φορές, όταν περπατώ, στο δρόμο με φωνάζουν

και ξουτ ή παλιόσκυλο κάποιοι με ονομάζουν!

Μ' αλήθεια το όνομα στο λουράκι μου δε διαβάζουν

κι εμένα δε με σέβονται κι όλα αυτά αραδιάζουν;

Τις προάλλες καθώς περπάταγα και τα είχα αμολήσει

κι όλο τον τόπο γύρω μου είχα μοσχομυρίσει, 

όλο γάβγιζα και φώναζα για να με καταλάβει

και για την υγιεινή του χώρου αυτός μέτρα να λάβει, 

μα εκείνος με αγνόησε, προχώρησε πιο πάνω 

κι εγώ πάλι τα άκουσα κι έγινα άνω - κάτω !

- Κι εγώ ήρθα να σας πω τη δική μου ιστορία, 

για να σας λυθεί επιτέλους αυτή η απορία!

Μια μέρα καθώς τριγύριζα σε ένα ταβερνάκι

και λαχταρούσα πως και πως κανένα κοκαλάκι , 

γιατί η πείνα με θέριζε, δεν είχα εγώ φαγάκι, 

έφαγα μια κλωτσιά, που ακόμα τη θυμάμαι

κι από τότε θα σας πω τους ανθρώπους τους φοβάμαι!

Στο δρόμο εγώ γεννήθηκα, αδέσποτο σκυλάκι! 

Άραγε έπρεπε να πιω και τούτο το φαρμάκι;

Θα ήθελα να ήμουνα πλάι σ' ένα σπιτάκι, 

να τρέχω και να παίζω μ' ένα μικρό παιδάκι,

να με φροντίζουν και να έχω πάντοτε φαγάκι!

- Εμένα, που με βλέπετε , διόλου δεν κατεβαίνω 

και στο μπαλκόνι του σπιτιού το αφεντικό περιμένω!

Μα είναι στιγμές που δεν μπορώ, τον κόσμο ξεσηκώνω

κι απ' το πρωί τη γειτονιά στο πόδι εγώ σηκώνω!!

Θέλω να τρέξω και εγώ στο δροσερό χορτάρι, 

αλήθεια θα το πάρουνε αυτό ποτέ χαμπάρι; 

- Κι εγώ θα σας το πω, μια γόβα είχα χαλάσει

και η κυρία τα νεύρα της πάνω μου είχε ξεσπάσει!

Τη γόβα για παιχνίδι, σας λέω, είχα περάσει

και το όμορφο φιογκάκι της πολύ το είχα θαυμάσει, 

μα ήθελα πολύ και να το δοκιμάσω, 

μα πού να ήξερα μ' αυτό πως το σπίτι μου θα χάσω; 

Μήπως λοιπόν θα έπρεπε να με είχαν ενημερώσει 

και τα όρια απ' την αρχή να μου είχαν δώσει;

Και κάποια πράγματα λοιπόν να τα εξαφανίσουν, 

αν θέλουν μακριά από μένα να κρατήσουν!!

- Κι εγώ θα ήθελα να πω, διόλου δε με πειράζει, 

που τα παιδιά μου κάνουνε αστεία καπελάκια, 

μόνο η μοναξιά πράγματι με τρομάζει

και θα ήθελα πάντα ένα χεράκι να με χαϊδεύει και να με αγκαλιάζει!

- Κι ένα παράπονο κι εγώ θα σας εξιστορήσω 

πως το κουτί με τα γλυκά δεν ήθελα να αφήσω, 

μα οι άνθρωποι με μάλωναν και όλο με φωνάζαν!

Αφού για την πάρτη τους τα θέλανε , γιατί ψηλά δεν τα βάζαν;  

- Κι εγώ θα ήθελα το λουράκι μου ποτέ να μη φοράω 

κι εδώ κι εκεί μονάχο πάντα να τριγυρνάω!

- Κι εμένα συνεχώς κορδέλες μου φοράνε, 

μα δεν καταλαβαίνουν το πόσο με πονάνε; 

- Θα θέλαμε οι άνθρωποι να αλλάξουν συνήθεια 

και να δούνε πια κατάματα και τούτη την αλήθεια!

Ανθή Ζήση 

Έμπνευση της στιγμής... μια βόλτα στην πόλη είναι αρκετή για να σου χαρίσει έμπνευση ή να δεις κάποια πράγματα με άλλο μάτι!